Φόρτωση...
Βρίσκεστε εδώ:  Αρχική  >  Πολιτισμός  >  Τρέχον άρθρο

Ιστορίες μιας ερωτευμένης και ανθρώπινης πόλης

29 Ιουλίου, 2020  /  Χωρίς Σχόλιο

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΒΟΥΤΣΕΛΑ

Να ήταν η πόλη ξύπνια και ζωντανή να ήταν οι άνθρωποι πολλοί να μην βαδίζουν βουβοί μέσα στους δρόμους σκυθρωποί.

Μέσα σε μονοπάτια που μιλάνε που θα πάει,  κάπου θα πετύχω τις χάντρες των ματιών σου, θα σε αγγίξω, θα μυρίσω την αύρα σου. Ένα πεζοδρόμιο κάτι θα μου πει για το πρόσωπό σου μία πλατεία θα ξέρει την ιστορία σου.                          

Ένα παρτέρι με  λουλούδια την σκιά σου κυνηγά, το τριαντάφυλλο χορεύει, τα φύλλα του θέλουν να σε αγκαλιάσουν σφιχτά.

 Να ήταν η πόλη ξύπνια και να μιλούσε δυνατά από φωνή να σπαρταρά και ας είναι κρύα η χροιά.

Η ψυχή σου, κάνει πεταλιές σαν ποδήλατο μέσα στις γειτονιές, μοιράζει τα κομμάτια της σε φιγούρες νηστικές.                                                        

Σε κάποια δέντρα της πόλης σίγουρα θα έχουν χαράξει κάποιοι στίχους αγάπης για εσένα.  Θέλω να δω αυτές τις χαρακιές. Ίσως τις κάνω ακόμα βαθύτερες.

Να ήταν όλη η πόλη μια ζωγραφιά,  πολύχρωμο ουράνιο τόξο με ανθρώπινη μπογιά.

Ένα παγκάκι στο σοκάκι σφύζει από ζωγραφισμένες καρδιές. Θα έχουν το όνομά σου γραμμένο πάνω στο βέλος σαν νότες σε τραγούδι δίχως τέλος που εγώ για σένα θέλω να γράψω…

Στο απέναντι πέτρινο πεζούλι ένας γέροντας ξεκουράζεται ακουμπισμένος πάνω στην μαγκούρα του. Θέλει και αυτός μία καλημέρα, μία γλυκιά κουβέντα μην τον προσπερνάς.

Τι θέλουμε της αγάπης τους ταχυδρόμους,  έχουμε σκέψεις, ανθρωπιά, συμπεριφορές, δυνατά αισθήματα και ψυχές που πρέπει να βαδίζουν πάντα στους ίδιους δρόμους.                                                

  • Δημοσιεύτηκε: 2 εβδομάδες πριν την 29 Ιουλίου, 2020
  • Τελευταία αλλαγή: 29 Ιουλίου, 2020 @ 11:24 μμ
  • Καταχωρημένο σε: Πολιτισμός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί να σας αρέσουν...

Γκαλά Όπερας «Δημήτρης Καβράκος» στα Τρίκαλα

Περισσότερα →